زبان چرا این جوریه؟!!!!!

گاهی دلم برای خودم هم تنگ میشود...چه قدر دلم برای وبلاگم تنگ شده بود نشستم پست های آرشیو و نظراتشو خوندم یادم میاد تازه قبول شده بودم که این وبلاگ رو ساخته بودم توش از خاطراتم مینوشتم و روزمرگی هام هعییی چه قدر زود گذشت یه سری از بچه ها فکر کنم تموم شده درسشون یا ترم های آخرن خانم دکتر هلیا ( از پ تا ی ) اون موقع ترم 3 بود الان فکر کنم ترم 14 باید باشه شایدم تموم کرده بازم اومدم بنویسم نمیدونم این دفعه میخوام چیکار کنم ولی این روزا شدیدا نیاز به نوشتن دارمدیدی ای دل که کسی یار نشدنه کسی همدم این عاشق غمخوار نشد... زبان چرا این جوریه؟!!!!!...

پاییز رو دوست دارم غمگینی لحظات غروبش خیلی برام حس عجیبی داره که نمیتونم توصیفش کنم یادم میاد ترم ۲ که بودم اکثرا تجریش بارونی بود یا از دانشکده تا تجریش پیاده میومدم یا اگه خیلی خسته بودم از میدون تا مترو رو پیاده میشدم پیاده برمیگشتم هوای سرد و بارونی و دست فروشایی که باقالی و لبو داغ میفروختن حس غم عجیبی بهم میداد از اون غم هایی نبود که آدم همیشه حس میکنه همیشه با خودم تصور روزی رو میکردم که وقتی توی این هوا بیرون هستم برمیگردم خونه خودم و یه فنجون قهوه داغ کنار پنجره و تماشای بارون...همیشه بارون رو دوست دارم برای همین تصمیم دارم بعد از تموم شدن درسم تهران نمونم شمال رو به خاطر هوای بارونیش دوست دارم دوست دارم برم یکی از روستاهای شمال مشغول به کارشم... هم طبابت کنم هم باغداری:) یه باغ کوچیک با کلی مرغ و خروس و جوجهاین روزها عمیقا حس میکنم متعلق به هیچ کس نیستم و نیاز شدیدی به تنهایی دارم زبان چرا این جوریه؟!!!!!...